پنجره را به پهناي جهان مي گشايم:
جاده تهي است. درخت گرانبار شب است.
ساقه نمي لرزد، آب از رفتن خسته است : تو نيستي ، نوسان نيست.
تو نيستي، و تپيدن گردابي است.
تو نيستي ، و غريو رودها گويا نيست، و دره ها ناخواناست.
مي آيي: شب از چهره ها برمي خيزد، راز از هستي مي پرد.
مي روي: چمن تاريك مي شود، جوشش چشمه مي شكند.
چشمانت را مي بندي : ابهام به علف مي پيچد.
سيماي تو مي وزد، و آب بيدار مي شود.
مي گذري ، و آيينه نفس مي كشد.
جاده تهي است. تو باز نخواهي گشت ، و چشمم به راه تو نيست.
پگاه ، دروگران از جاده روبرو سر مي رسند: رسيدگي خوشه هايم را به رويا ديده اند.

"Your Star"

I can't see your star

I can't see your star

though I patiently waited, bedside, for the death of today

I can't see your star

the mechanical lights of Lisbon frightened it away

and I'm alone now

me and all I stood for

we're wandering now

all in parts in pieces, swim lonely

find your own way out

I can't see your star

I can't see your star

how can the darkness feel so wrong

and I'm alone now

me and all I stood for

we're wandering now

all in parts in pieces, swim lonely

find your own way out