به جویبار که در من جاری بود

به ابرها که فکرهای طویلم بودند

به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من

از فصل های خشک گذر میکردند

به دسته های کلاغان

که عطر مزرعه های شبانه را

برای من به هدیه می اوردند

به مادرم که در اینه زندگی میکرد

و شکل پیری من بود

به زمین که شهوت تکرار من درون ملتهبش را

از تخمه های سبز می انباشت-سلامی دوباره خواهم کرد

با گیسویم : ادامه بوهای زیر خاک

با چشمهایم : تجربه های غلیظ تاریکی

با بوته ها که چیده ام از بیشه های ان سوی دیوار

می ایم ، می ایم ، می ایم

و استانه پر از عشق می شود

و من در استانه به انها که دوست میدارند

و دختری که هنوز انجا

در استانه پر عشق ایستاده ، سلامی دوباره خواهم کرد...